Francesco Attesti geeft een zeer persoonlijke interpretatie van de Preludes uit opus 23 en 32 van Sergej Rachmaninov, waarbij hij zowel de symfonische kracht als de intieme poëzie van de compositie weet te vangen.
Onder haar vingers wordt elk prelude een wereld op zich: een vluchtig moment van licht en schaduw waarin herinneringen, nostalgie en hoop met elkaar verweven zijn.